سیستان اکتیو

                                            دست و پابسته كجا بردي مرا اي دوره گرد

                                            من غريب افتاده ام اينجا بدون هم نبرد 

                                            باد كولي بقچه اش را روي دوش من گذاشت

                                            اينچنين آوارگي را قسمت اين بنده كرد 

                                            آسمان بر من نمي تابد زمين يخ بسته است

                                            اندكي هيزم كمي آتش هوا شد سرد سرد 

                                            واي اگر تقدير من روزي دهانش وا شود

                                           حرفي از چيزي نمي گويد به جز نفرين و درد 

                                           من كجا هستم كجاي زندگي افتاده ام

                                           پس كجا رفتي بيا اي سرنوشت دوره گرد 
 

باز در چهره خاموش خیال
خنده زد چشم گناه آموزت 
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسه هستی سوزت
باز من ماندم و یک مشت هوس
باز من ماندم و یک مشت امید
یاد آن پرتو سوزنده عشق
که ز چشمت به دل من تابید
باز در خلوت من دست خیال
صورت شاد ترا نقش نمود
بر لبانت هوس مستی ریخت
در نگاهت عطش طوفان بود
یاد آن شب که ترا دیدم و گفت
دل من با دلت افسانه عشق
چشم من دید در آن چشم سیاه
نگهی تشنه و دیوانه عشق
یاد آن بوسه که هنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت
یاد آن خنده بیرنگ و خموش
که سراپای وجودم را سوخت
رفتی و در دل من ماند به جای
عشقی آلوده به نومیدی و درد
نگهی گمشده در پرده اشک
حسرتی یخ زده در خنده سرد
آه اگر باز بسویم آیی
دیگر از کف ندهم آسانت
ترسم این شعله سوزنده عشق

آخر آتش فکند بر جانت

مرا جدي نمي گيري منم حواي فردايت

تو آدم هستي و من تك درخت سيب رويايت 

تو را جدي نمي گيرم كه مي ترسم شبي تنها

بمانم گم شوم در قصر روياهاي زيبايت 

مرا حتي نمي بيني منم يك ابر بازيگوش

كه پنهان مي شوم مي بارم از چشمان در يايت 

تو را حتي نمي بينم كه نزديكي ولي دوري

شبيه غصه هايم مي نشينم تا تماشايت 

دوباره آتشي افتاده بر خاكستري پنهان

مسيحي تازه مي خواهم بسوزانم چليپايت

دخترم غصه نخور غصه اسیرت میکنه 
میبره تو عالمش یک شبه پیرت میکنه 
حیف اون چشمای نازت که بباره اشک غم
ارزش اشک نداره اون که حقیرت میکنه 
تو بدون قدر خودت رو سرتو بالا بگیر
جنست از گلهای یاسه غم کویرت میکنه
اون خدایی که تو رو از جنس گلها آفرید 
نعمت مادری رو یه روز نصیبت میکنه 
دیگه اون روز ارزشت میشه قد فرشته ها 
تازه اون موقع خدا بهشت رو زیبت میکنه

از اشک روان عشق تار است
ای دل تو بدان نَفَس قمار است

از رود سرشک من گذر نیست
کین جا به ره تو بی گدار است

پیکان غمت نشسته بر دل
این دل به نظر ترا شکار است

خود آتش جان این جهانی 
با شب زدگان تو را چه کار است

شب در به ره سحر شکسته
کین شب به ره تو ره گذار است

فریاد دگر به دل نمانده
خون در رگ سرخ ما بخار است

نیما تو بدان تمام دنیا
در گرمی دست آن نگار است

مادربزرگ

گم کرده ام در هياهوی شهر

آن نظر بند سبز را

که در کودکی بسته بودی به بازوی من

در اوين حمله ناگهانی تاتار عشق

خمره دلم

بر ايوان سنگ و سنگ شکست

دستم به دست دوست ماند

پايم به پای راه رفت

من چشم خورده ام

من چشم خورده ام

من تکه تکه از دست رفته ام

در روز روز زندگانيم

شعر از زنده یاد حسين پناهی

مردی درون ميکده آمد

گفت : کشمکش پنجاه و پنج

از پشت پيشخوان

مردی به قامت يک خرس

دستی به زير برد

تق

چوب پنبه را کشيد

و بی خيال گفت : مزه ... ؟

مرد گفت : خک

دستی به ته کفش خويش زد

الکل درون کبودی ليوان ، ترانه خواند

وقتی شمايل بطری

از سوزش عجيب نگهداری

و بوی تند رها شد

آن مرد بی قرار

دست خکی خود در دهان گذاشت

ناگاه از تعجب اين کار

سی و هشت چشم نيمه خمار بسته

باز شد

و شگفتی و تحسين خويش را

مثل ستون خط و خالی سيگار

در چين چهره ی آن مرد گرم

خالی کرد

ناگاه

مردی صدای بمش را

بر گوش پيشخوان آويخت

ميهمان من ، بفرماييد

چند لحظه سکوت ، بعد

صدای پر هيبت مردی دگر

فضای دود کافه را شکافت

من شرط را باختم به رفيقم

ميهمان من ، بفرماييد

حساب شد

در اوج اضطراب ميکده

آن مرد خکی سکت

پولی مچاله شده

بر چشم پيشخوان گذاشت

و در دو لنگه ی در ، ناپدید شد.

شعر از خسرو گلسرخی

اي عاشقان اي عاشقان آمد گه وصل و لقا * از آسمان آمد ندا كاي ماه رويان الصلا

..........................

اي سرخوشان اي سرخوشان آمد طرب دامن كشان * بگرفته ما زنجير او بگرفته او دامان ما

..........................

آمد شراب آتشين اي ديو غم كنجي نشين * اي جان مرگ انديش رو اي ساقي باقي درآ

..........................

اي هفت گردون مست تو ما مهره اي در دست تو * اي هست ما از هست تو در صد هزاران مرحبا

..........................

اي مطرب شيرين نفس هر لحظه مي جنبان جرس * اي عيش زين نه بر فرس بر جان ما زن اي صبا

..........................

اي بانگ ناي خوش سمر در بانگ تو طعم شكر * آيد مرا شام و سحر از بانگ تو بوي وفا

..........................

بار دگر آغاز كن آن پرده ها را ساز كن * بر جمله خوبان ناز كن اي آفتاب خوش لقا

..........................

خاموش كن پرده مدر سغراق خاموشان بخور * ستار شو ستار شو خوگير از حلم خدا

..........................

دانلود این مطلب به صورت یکجا

دگر صبح اسن و پايان شب تار است

دگر صبح است و بيداری سزاوار است

دگر خورشيد از پشت بلندی ها نمودار است

دگر صبح است

دگر از سوز و سرمای شب تاريک ، تن هامان نمی لرزد

دگر افسرده طفل پابرهنه ، از زبان ما در شب ها نمی ترسد

دگر شمع اميد ما چو خورشيدی نمايان است

دگر صبح است

کنون شب زنده داران صبح گرديده

نخوابيد ، جنگ در پيش است

کنون ای رهروان حق ، شب تاريک معدوم است

سفيدی حکم و در دادگاهش هر سياهی خرد و محکوم است

کنون بايد که برخيزيم و خون دشمنان تا پای جان ريزيم

دگر وقت قيام است و قيامی بر عليه دشمنان است

سزای حق کشان در چوبه ی دار است

و ما بايد که برخيزيم

دگر صبح است

چنان کاوه درفش کاويانی را به روی دوش اندازيم

جهان ظلم را از ريشه سوزانده ، جهان ديگری سازيم

دگر صبح است

دگر صبح است و مردم را کنون برخاستن شايد

نهال دشمنان را تيغ ها بايد

که از بن بشکند ، نابودشان سازد

اگر گرگی نظر دارد که ميشی را بيازارد

قوی چوپان ببايد نيش او ببندد

اگر غفلت کند او خود گنه کار است

شعر ازخسروگلسرخی

امروز خندان آمدي مفتاح زندان آمدي * بر مستمندان آمدي چون بخشش و فضل خدا

..........................

خورشيد را حاجب تويي اوميد را واجب تويي * مطلب تويي طالب تويي هم منتها هم مبتدا

..........................

درسينه ها برخاسته انديشه را آراسته * هم خويش حاجت خواسته هم خويشتن كرده روا

..........................

اي روح بخش بي بدل وي لذت علم و عمل * باقي بهانه ست و دغل كين علت آمد وان دوا

..........................

ما زان دغل كژبين شده با بي گنه در كين شده * گه مست حورالعين شده گه مست نان و شوربا

..........................

اين سكر بين هل عقل را وين نقل بين هل نقل را * كز بهر نان و بقل را چندين نشايد ماجرا

..........................

تدبير صد رنگ افكني بر روم و بر زنگ افكني * وندر ميان جنگ افكني في اصطناع لايري

..........................

مي مال پنهان گوش جان مي نه بهانه بر كسان * جان رب خلصني زنان والله كه لاغست اي كيا

..........................

خامش كه بس مستعجلم رفتم سوي پاي علم * كاغذ بنه بشكن قلم ساقي درآمد الصلا

..........................

اي رستخيز ناگهان وي رحمت بي منتها * اي آتشي افروخته در بيشه انديشه ها

..........................

بهار آمد ، بهار آمد دوباره !

خدایا! این چه رسم روزگاره ؟!

یکی در پای گُل چون جویباره

یکی در سوگ دلبر بی قراره

به هر جایی دلا این نغمه بر پاست 

بهارآمد دل ای دل ، وقت کاره 

ز ره دُلدُل سوار آمد خوش آمد 

خوش آن دل را که دلبر در کناره 

کجا دارد خبر از مست هشیار 

کجا از این پیاده ،آن سواره 

خماری را یکی می کرد درمان 

جدایی را یکی ای کاش چاره 

بگو کی می کُند از آسمان کوچ

عزیزا ، ابر های پاره پاره 

بهار آمد ، بهار آمد دوباره

یکی چون « لاله » می سوزد هماره

ای قلم بشکن تو از این آه من

یا بسوز از این غم جانکاه من

یا برایش نامه ای از دل نویس

یا بکش شکل مرا با چشم خیس

ای قلم از من برایش ناله کن

شعر هایم شعر هایم رابرایش نامه کن

ای قلم تو بوده ای در دست من

شاهدی بر هر چه بود و هست من

ای قلم ای شاهد شب های من

ای که هستی همدم تنهای من

ای قلم اشکت نمی ریزد چرا؟

می برم حسرت به صبرت مرحبا

ای قلم آخر نمی سوزی؟ بگو

از نگارش های من آتش بجو

ای قلم در دست من فریاد کن

از غمم در هر کجا بیداد کن

ای قلم ای شاهد این آه من

بشکن آخر از غم جانکاه من

لحظه های ، نا امید و بی قرار 

دیده بر اسمانها دوختم 

با لب خاموش و چشمی اشکبار 

ناله ها کردم و از درد سوختم 

در سراب بیهوده ،این زندگی 

دست و پا در غم زدم ،غم را اموختم 

هردم از خود و وین تنهائیم 

اه حسرت بر لبانم دوختم 

در سکوت سنگین شب ،صدای تو ارام نمود 

با کلام شیرین تو ،دل گرم شدم ،دل باختم 

در میان دشت گویر سینه ام 

درسی از عشق و وفا اموختم 

شعلهء عشق تو گرمم نمود